ویروس HDV  ویروسی است که برای فعالیتش نیازمند ساختارهای کمکی است که این ساختارهای کمکی به وسیله ویروس HBV تامین می شود. این ویروس دارای 1700نوکلئوتید و RNA تک رشته ای است. ژنوم این ویروس دارای GC% بالایی می باشد که 2 پروتئین ساختاری را شامل (Small HD Antigen (SHD-Ag و (Large HD Antigen (LHD-Ag اسمبل می کند. این پروتئین ها به نوبه خود با (Hepatitis B surface Antigen (HBsAg انکپسیده می شوند.  به عبارتی HDV جهت assembly و propagation به یک ویروس کمکی به نام HBV نیازمند است.
مهمترین عاملی که در تکثیر HDV ایفای نقش می کند، HD-Antigen است. LHD و SHD  در 19 آمینو اسید در انتهای C با هم تفاوت دارند. این افزایش 19 آمینواسیدی در نتیجه ویرایش Anti-genomic RNA به وسیله آنزیم های سلولی است. SHD-Ag جهت تکثیر ویروس ضروری است در حالی که LHD-Ag به عنوان یک مهار کننده منفی غالب تکثیر ویروس عمل می کند و همچنین درگیر در اسمبل شدن ویریون است.
این ویروس به 8 ژنوتیپ عمده تقسیم بندی می شود که این ژنوتیپ ها در 40 درصد از سکانس نوکلئوتیدی خود با هم متفاوت هستند. در میان این 8 ژنوتیپ، ژنوتیپ 1 آن شیوع جهانی دارد، و سایر ژنوتیپ ها شیوع جغرافیایی دارند. به این شکل که ژنوتیپ 2 و ژنوتیپ 4 در ژاپن و در تایوان، ژنوتیپ 3 در آمازون و سایر ژنوتیپ ها (5 تا 8) مربوط به آفریقا هستند. مطالعات اخیر و رسم جدید درختچه فیلوژنتیکی و دیتاهای سکانس ژنوم تمام زنجیره ای این ویروس پیشنهاد کرده است که گوناگونی ژنتیکی HDV بسیار پیچیده تر از گذشته است.
یک و یا بیشتر از 3 تست سرولوژیکی (بر اساس IgM) جهت تشخیص قطعی ویروس HDV به کار می رود. در حالی که تست های سرولوژیکی از حساسیت پایینی برخوردار هستند.
تکثیر HDV به طور کارا به وسیله دیتکت کردن HDV-RNA در سرم به واسطه تکنیک RT-PCR ارزیابی و بررسی می شود. تشخیص HDV-RNA به طور رایج به وسیله آزمایشات Home-made quantitative و یا Semi-quantitative انجام می شود در حالی که هیچ گونه تست تجاری برای این ویروس در این زمینه در دسترس نمی باشد.
ناشی از گوناگونی که در ژنوم HDV وجود دارد، حساسیت روش های تشخیصی بر پایه PCR می تواند در اثر عدم انتخاب ناحیه مناسب جهت طراحی پرایمر در میان ژنوتیپ های مختلف و یا ناشی از تکثیر قطعه ای از ژنوم با شرایط ذکر شده، تحت تاثیر قرار بگیرد. به طوریکه بر اساس این گوناگونی، ناحیه ریبوزومی ژنوم HDV جهت تکثیر PCR پیشنهاد شده است.
مقایسه آنالیزی سکانس HDV در تیپ های مختلف نشان داده است که ناحیه ریبوزومی دارای بهترین ترازبندی (Conserve) است به طوریکه در صورت طراحی پرایمر و پروب در این ناحیه، نشان داده شده است که کارایی واکنش PCR ، 93 درصد خواهد بود.
برخی از آزمایشگاه ها، از آزمایشات کمی جهت تعیین کمیت ویروس استفاده می کنند. در حالی که غلظت سرمی ویروس HDV با فعالیت بیماری و یا مراحل فیبروز کبدی رابطه ندارد و تنها تعیین کمیت ویروس می تواند جهت تعیین پاسخ به درمان antiviral نقش داشته باشد.