1-    سلولهای T reg نوع یک یا سلولهای Tr1 ترشح کننده IL-10

همانطور که  از اسم این گروه پیداست، این سلولهای T reg با ترشح مقادیر بالای سایتوکاین IL-10 شناسایی می شوند. مطالعات جدیدتر نشان می دهند این گروه از T reg  ها به سایتوکاین IL-27 نیز وابسته هستند و در واقع تولید کننده هر دو سایتوکاین می باشند. Aryl hydrocarbon receptor (AhR) از جمله القا کنندگان این نوع از سلولهای T reg است و در طول تمایز این سلولها به صورت فیزیکی با c-maf  در ارتباط است و تولید سایتوکاینهای IL-10 و IL-21 را فعال می کند. سلولهای DC با ترشح IL-27، IL-10 و TGF-β1 همراه با سیگنالهای ایجاد شده توسط ICOSL روی DC ها در القای تمایز سلولهای T reg به ایفای نقش می پردازند.

از بین فاکتورها و مدیاتورهای شرکت کننده در القای این گروه از سلولهای T reg، سایتوکاین های IL-27 و TGF-β نقش مهمتری در القای آنها بازی می کنند (5).IL-27 مانع ترشح سایتوکاین های IL-1β، IL-6 و IL-23 از DCها می شود. این سایتوکاینهای سرکوب شده، سایتوکاینهای پلاریزه کننده سلولهای Th17 هستند. به این ترتیب IL-27 مانع از تمایز سلولهای Th17 می شود. این سایتوکاین از طرف دیگر، موجب افزایش بیان فاکتور نسخه برداری c-maf و IL-21 و ملکول ICOS می شود که در مجموع موجب تمایز سلوهای Tr1 می گردد (6 و 7). به علاوه، IL-27 ترشح شده توسط DCها از طریق فعال سازی فاکتورهای نسخه برداری STAT1 و STAT3 موجب افزایش نسخه برداری پروموتر ژن IL-10 شده و تولید این سایتوکاین را نیز تحت تاثیر قرار می دهند.

اخیرا INF-ϒ نیز به عنوان عاملی معرفی شده است که سلولهای DC را در القای T reg کمک می کند. این سایتوکاین القای Osteoprotegrin (OPG) را در DCها در مهار میکند. OPG در تمایزسلولهای Th17 نقش دارد. INF-ϒ در عوض تولید و ترشح IL-27 را افزایش می دهد که نقش مهمی در تمایز T reg ها دارد (7و9). سلولهای Hepatic DC نیز در پاسخ به تحریک LPS، بیش از آنکه IL-12 ترشح کنند به تولید IL-27 می پردازند. این پدیده نشان دهنده این است که این سلولها احتمالا در القای سلولهای Tr1 نیز نقش دارند (10).

در طول شرایط التهاب یا خود ایمنی پپتید Neuropeptid vasoactive intestinal آزاد می شود. این پپتید موجب تمایز سلولهای DC می شود که ظرفیت بالایی در تولید IL-10 دارند و در عین حال به بلوغ کامل نرسیده اند. به این ترتیب سلولهای DC تمایز یافته اند که  سلولهای Tr1 القا را القا می کنند (24). در مواردی که سلولهای DC در معرض سلولهای Glioma قرار می گیرند که  Overexpressing cyclo-oxygenase-2  هستند، به ترشح IL-10 می پردازند که این سایتوکاین نیز در تمایز سلولهای Tr1 ایفای نقش می کند. این نتیجه احتمالا به علت ترشح مقادیر بالای Prostaglandin E2 از سلولهای Glioma است که تولید و ترشح IL-10 در سلولهای DC را القا نموده است (25). علاوه بر اینها، برخی از پپتیدهای باکتریایی مانند Filamentous Hemagglutinin باکتری بردتلا پرتوسیس، نه تنها اثر مهاری بر تولید سایتوکاین IL-12 از سلولهای DC دارند بلکه موجب القای ترشح IL-10 نیز می شوند و به این ترتیب تمایز سلولهای Tr1 را القا می کنند (26).

DC های CD4-CD8- طحال نیز در اثر تحریک توسط LPS مقادیر زیادی TGF-β و سپس IL-10 ترشح می کنند که به تمایز سلولهای Tr1 منتهی می شود (30).

 

منبع: cellandbioscience.com